PiS, religia i moralna wyższość. Wpis Boguckiego pokazuje niebezpieczny mechanizm
W sobotę 23 maja w Gdańsku doszło do głośnej interwencji służb w Gdańsku w mieszkaniu należącym do rodziny Karola Nawrockiego, gdzie po dwóch fałszywych zgłoszeniach dotyczących pożaru i zagrożenia życia funkcjonariusze wyważyli drzwi, w sieci wybuchła polityczna awantura. Największe kontrowersje wywołał jednak nie sam spór, lecz religijny wątek wykorzystany przez Zbigniewa Boguckiego, szefa Kancelarii Prezydenta RP.
Polityk, atakując Donalda Tuska, nawiązał do uroczystości Zesłania Ducha Świętego, pisząc, że premier być może „z darem rozumu” będzie w stanie zrozumieć jego wcześniejszy wpis. To pozornie niewinny fragment, ale psychologicznie mówi bardzo dużo o sposobie wykorzystywania religii w polityce.
Religia w takich sytuacjach przestaje być sferą duchowości czy refleksji moralnej. Zostaje użyta jako narzędzie budowania własnej wyższości i sugerowania przeciwnikowi intelektualnej lub moralnej niższości. To bardzo charakterystyczny mechanizm obecny w polityce konserwatywnej — polityk nie przedstawia już tylko argumentów, ale próbuje ustawić siebie po stronie „dobra”, „rozumu”, „wartości” czy wręcz boskiego porządku.
W praktyce działa to jak subtelna forma psychologicznej manipulacji. Jeśli ktoś odwołuje się do religijnych symboli i świąt, automatycznie próbuje stworzyć wrażenie, że stoi po stronie moralności, tradycji i duchowej racji. Przeciwnik polityczny ma natomiast zostać przedstawiony jako ktoś pozbawiony tych cech. Nie chodzi już o debatę, lecz o moralne napiętnowanie.
Szczególnie wymowne jest to, że uroczystość Zesłania Ducha Świętego została użyta jako element politycznej uszczypliwości. Święto religijne, które dla wierzących powinno mieć wymiar duchowy, staje się częścią internetowej pyskówki między politykami. To pokazuje, jak mocno religia została dziś wciągnięta w bieżącą propagandę i partyjne emocje.
Takie zachowanie buduje również niebezpieczny podział społeczny. Zwolennicy polityka otrzymują prosty przekaz: „my jesteśmy po stronie moralności i wartości, oni po stronie chaosu i zepsucia”. To mechanizm bardzo skuteczny emocjonalnie, bo odwołuje się nie do faktów, lecz do poczucia moralnej tożsamości grupy.
W efekcie religia przestaje pełnić funkcję etyczną, a zaczyna działać jak polityczna broń służąca do wzmacniania plemiennego konfliktu. I właśnie dlatego podobne wypowiedzi wysokich urzędników państwowych budzą dziś tak duże kontrowersje.
