Francja: 14 ofiar polskiego księdza w Paryżu

Francja po raz kolejny mierzy się z kościelnym skandalem, który — jak wiele wcześniejszych — wyszedł na jaw dopiero po dekadach milczenia. Do Niezależnej Instancji Krajowej ds. Uznania i Zadośćuczynienia (INIRR) zgłosiło się 14 dorosłych dziś osób, które twierdzą, że jako dzieci padły ofiarą przemocy seksualnej ze strony polskiego księdza pracującego w Paryżu.

Według relacji pokrzywdzonych wydarzenia miały miejsce prawie 40 lat temu. Wszyscy zgłaszający wskazują na podobny schemat działania duchownego i podobny kontekst: wykorzystywanie autorytetu, izolowanie dzieci, presja religijna i manipulacja emocjonalna. To historie, które w Kościele słyszymy aż do znudzenia — i nigdy nie przestają być tak samo przerażające.

Jak to zwykle bywa, tożsamości duchownego nie ujawniono. Oficjalnie „dla dobra postępowania”, nieoficjalnie — jak pokazuje historia — dla dobra instytucji, która od dziesięcioleci specjalizuje się w zamiataniu takich spraw pod dywan.

Skala zgłoszeń jest jednak uderzająca. Czternaście osób, niezależnie od siebie, po tylu latach wraca z tą samą traumą. To nie jest „pojedynczy incydent”. To system, który umożliwiał sprawcy działanie bezkarnie i bez kontroli.

Co znaczące — to kolejny przypadek, w którym Kościół katolicki funkcjonujący za granicą ma problem z własnymi duchownymi pochodzącymi z Polski. Relacje o „eksportowaniu problemów” znane są od lat, ale instytucja nadal udaje, że nie widzi strukturalnego problemu, a każdy przypadek to odosobniona „tragedia jednostki”.

Tymczasem ofiary mówią wprost: chcą nie tylko zadośćuczynienia, lecz także uznania tego, co im zrobiono. Domagają się prawdy, której Kościół wciąż dostarczać nie potrafi.

Francuskie media znów żyją tematem, a my możemy jedynie dodać:
kolejny rozdział tej samej historii, w której instytucja świętości staje się instytucją milczenia.